Projekty

Centrum Badań nad Traumą i Kryzysami Życiowymi tworzą psychologowie łączący pasje naukowe z chęcią udzielania skutecznej pomocy osobom doświadczającym traumy i kryzysów życiowych. Wierzymy, że prowadzone przez nas badania przyniosą nową i użyteczną wiedzę na temat tego, jak efektywnie wspierać ludzi w procesie adaptacji potraumatycznej.

Czym się zajmujemy?

Centrum prowadzi badania wśród osób, które doświadczają traumatycznych przeżyć w wyniku katastrofy, tragicznego wypadku, ciężkiej choroby czy utraty bliskiej osoby. Celem prowadzonych w Centrum badań naukowych jest lepsze zrozumienie poznawczych, emocjonalnych i behawioralnych konsekwencji traumy i kryzysów życiowych oraz roli indywidualnych i sytuacyjnych czynników wpływających na przebieg i rezultat procesu adaptacji do traumy i kryzysu. Interesuje nas zwłaszcza znaczenie fundamentalnych przekonań na temat świata i samego siebie oraz rola narracji w konstruowaniu reprezentacji poznawczej doświadczenia traumy, kryzysu i zmiany życiowej. Przygotowujemy się do prowadzenia badań o charakterze aplikacyjnym, zwłaszcza w obszarze opracowywania i weryfikacji empirycznej skutecznych technik psychoterapii oraz pomocy psychologicznej dla osób, które doświadczyły traumy lub kryzysu życiowego.

Projekty badawcze

Projekt „Rola współczucia w procesie radzenia sobie ze stresem w sytuacji trudnych doświadczeń życiowych. Analiza ilościowa i jakościowa”

Celem naukowym projektu jest określenie związku między współczuciem (rozumianym jako motywacja do angażowania się w cierpienie, wrażliwość uwagi, poruszenie emocjonalne, zdolność tolerowania dystresu, umiejętność refleksji i nieoceniania; Gilbert, 2017) a radzeniem sobie ze stresem w sytuacji trudnych doświadczeń życiowych. Projekt obejmuje dwa badania. W pierwszym z nich ponad 300 osób wypełniało kilka kwestionariuszy, w tym Compassionate Engagement and Action Scales autorstwa Paula Gilberta (2017) w polskiej adaptacji Wahl, Komedzińskiego, Zatorskiego i Zięby. Do udziału w drugim badaniu zaproszonych zostało 60 uczestników Badania 1, odpowiednio o stosunkowo najniższym (N1=30) i najwyższym (N2=30) poziomie współczucia. Z każdym z uczestników badania przeprowadzony został strukturyzowany wywiad psychologiczny przygotowany w oparciu o procedurę Life Story Interview (McAdams, 2008). Obecnie trwają analizy, których celem jest weryfikacja hipotez badawczych dotyczących wpływu poziomu współczucia na stosowanie adaptacyjnych strategii poznawczych regulacji emocji w sytuacjach trudnych i stresowych oraz obniżenie nasilenia objawów stresu. Celem analiz stylometrycznych i frekwencyjnych jest eksploracja różnic w zakresie użycia języka, w tym form gramatycznych, słów należących do określonych kategorii znaczeniowych oraz sentymentu (tonu emocjonalnego słów i fraz użytych w narracji).

Projekt „Współczucie, więzi społeczne i odporność wobec traumy podczas pandemii COVID-19”

Dr Mariusz Zięba oraz dr Matusz Zatorski z Centrum Badań nad Traumą i Kryzysami Życiowymi, wraz z dr Julią Wahl (pomysłodawczyni i kierowniczka Podyplomowych Studiów Uważności i Współczucia na Uniwersytecie SWPS w Poznaniu) oraz dr Tomaszem Komendzińskim (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu ) stanowią polską część międzynarodowego zespołu badawczego realizującego ten projekt w 22 krajach. W ramach projektu w roku 2021 przeprowadzono badanie podłużne, prowadzone w 3 pomiarach w odstępie 3 i 6 miesięcy. Celem badania jest sprawdzenie, jak ludzie radzą sobie z obecną sytuacją oraz ocena, czy współczucie w stosunku do innych i siebie może zmniejszyć stres związany z obecna sytuacją. Przeanalizowane zostaną wpływ pandemii na poczucie bezpieczeństwa społecznego, na doświadczenie i radzenie sobie z traumą oraz jakie pozytywne wnioski można wyciągnąć z obecnej sytuacji. Więcej…

Publikacje przygotowane w ramach projektu:

Matos, M., et al. (2022). Compassion Protects Mental Health and Social Safeness During the COVID-19 Pandemic Across 21 Countries. Mindfulness. https://doi.org/10.1007/s12671-021-01822-2 

Matos, M., et al. (2021). The role of social connection on the experience of COVID-19 related post-traumatic growth and stress. PLoS ONE 16(12): e0261384. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0261384

Matos, M., et al. (2021). Fears of compassion magnify the harmful effects of threat of COVID-19 on mental health and social safeness across 21 countries. Clinical Psychology & Psychotherapy, 28(6), 1317–1333. https://doi.org/10.1002/cpp.2601

Projekt „Co teraz ma dla mnie sens? Psychologiczne konsekwencje traumy”

Projekt doktorski mgr Marty Boczkowkiej realizowany w ramach ISD Uniwersytetu SWPS w Warszawie i Centrum Badań nad Traumą i Kryzysami Życiowymi Uniwersytetu SWPS WZ Poznań.

Kluczowym celem projektu jest zebranie danych jakościowych i ilościowych umożliwiających lepsze zrozumienie psychologicznych konsekwencji wydarzeń traumatycznych. W projekcie podjęta zostanie weryfikacja empiryczna modelu teoretycznego, zgodnie z którym treść fundamentalnych przekonań nt. samego siebie i świata społecznego wpływa na ocenę poznawczą wydarzenia traumatycznego oraz wybór określonych strategii radzenia sobie, co z kolei wpływa na przebieg i rezultat procesu readaptacji potraumatycznej. Projekt stanowi próbę integracji współcześnie obowiązujących modeli opisujących proces readaptacji potraumatycznej. Przyczyni się do poszerzenia opisanego przez Park i Folkman (1997) modelu tworzenia znaczeń o istotne założenia psychologii egzystencjalnej (Frankl,1978). Wykorzystanie metod jakościowych umożliwi uzyskanie nowej wiedzy o procesie readaptacji potraumatycznej zwłaszcza w kontekście radzenia sobie poprzez nadawanie znaczenia. Inspiracją do podjęcia badań była własna praktyka kliniczna a także zebrane doświadczeń wielu psychologów: interwentów kryzysowych, psychoonkologów pracujących z osobami, które doświadczyły traumy. Wybitny psychoterapeuta Viktor Frankl, mówił, że skrajne i trudne okoliczności mogą pomóc ludziom docenić życie, odnaleźć jego cel. Kliniczne obserwacje pokazują,że doświadczenie traumy np. poważna utrata zdrowia w wyniku wypadku lokomocyjnego czy choroby onkologicznej wiąże się z cierpieniem, ale czasem w dłuższej perspektywie przynosi też pozytywne konsekwencje, takie jak zwiększenie poczucia osobistej siły, polepszenie relacji z innymi czy też zmiana hierarchii spraw i wartości.

Wiele z ostatnio prowadzonych badań naukowych dotyczących zjawiska wzrostu potraumatycznego oraz poszukiwania znaczenia i sensu trudnych wydarzeń wskazują na to, że trauma może prowadzić do rozwoju osobowości. Wyniki badań nie są jednak jednoznaczne, a obserwowane u wielu ludzi pozytywne konsekwencje trudnych doświadczeń nie są powszechne i nie następują automatycznie. Projekt ma zatem pomóc lepiej zrozumieć mechanizmy psychologiczne mające znaczenie w procesie radzenia sobie po traumie.

Projekt „Ilościowa i jakościowa analiza narracji dotyczących
doświadczeń traumatycznych osób o różnym nasileniu skłonności do
symulowania objawów”

Projekt doktorski dr n. med. Joanny Biegańskiej-Banaś realizowany w ramach ISD Uniwersytetu SWPS w Warszawie i Centrum Badań nad Traumą i Kryzysami Życiowymi Uniwersytetu SWPS WZ Poznań.

Projekt realizowany we współpracy z Zakładem Psychologii Sądowej Uniwersytetu SWPS w Katowicach. Jego celem jest poznanie specyfiki jakościowej narracji dotyczącej wydarzenia traumatycznego w zależności od natężenia poziomu skłonności do symulacji, ocena trafności diagnozy klinicznej zespołu stresu pourazowego (PTSD) u osób, u których ta skłonność jest wyższa, a wreszcie – wyodrębnienie wskaźników jakościowych oraz ilościowych, w oparciu o które dokonywana jest trafna psychologiczna diagnoza PTSD. Podejmowana w projekcie problematyka jest niezwykle istotna z uwagi na konieczność polegania na subiektywnym opisie symptomatologii w procesie diagnozy psychologicznej PTSD, jak również wcześniejsze doniesienia z badań wskazujące na względną łatwość symulowania objawów PTSD w zestawieniu z oczywistym interesem osób występujących w sprawach o odszkodowania.

W ramach projektu zaplanowano badania naukowe prowadzone w dwóch etapach. Dotychczas zakończony został pierwszy etap prowadzonych badań, finansowany ze środków Grantu Jubileuszowego dla uczestników stacjonarnych Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich SWPS. W wyniku przeprowadzonych wśród 60 osób badanych wywiadów zebranych przez profesjonalnych diagnostów (psychiatrów, psychologów – psychoterapeutów) w oparciu o ustrukturyzowany wywiad kliniczny (SCID-I), ustalono, że osoby zachęcone do symulacji doświadczanych konsekwencji psychologicznych traumatycznego wydarzenia różnią się od osób rzeczywiście straumatyzowanych co do  częstości objawów przywoływanych w treściach zebranych wywiadów. Tym samym symulanci wyraźnie częściej przywoływali określone grupy objawów PTSD jako będące konsekwencją domniemanego urazu.
W szczególności częściej były u symulantów rozpoznawane symptomy usiłowania unikania czynności, miejsc lub ludzi przywołujących wspomnienia urazu oraz niezdolność do przywołania w pamięci istotnych aspektów urazu. Znacząco większy udział zgłaszanych przez osoby symulujące objawów uzyskano także w odniesieniu do objawów wzmożonego pobudzenia (niewystępującego przed urazem). Przywoływane wyniki zostały opisane w przygotowanym artykule naukowym.
Zaobserwowana w tym badaniu, jak również innych badaniach dedykowanej problematyce, tendencja osób faktycznie straumatyzowanych do zwięzłych wypowiedzi może wyrażać skłonność do unikania w narracji pewnych elementów zdarzenia, które niosą za sobą ryzyko wtórnej traumatyzacji a jednocześnie są istotne z punktu widzenia diagnozy klinicznej. W rezultacie osoby symulujące raportują ostatecznie znacznie większą próbkę swoich (domniemanych) zachowań, tudzież dostarczają więcej informacji na temat swojego (domniemanego) funkcjonowania, zwiększając w ten sposób prawdopodobieństwo pozytywnego trafienia w kryterium diagnostyczne (Rogers i Bender, 2018).

Aktualnie prowadzone badania wykorzystujące metody jakościowej analizy narracji osób mają za zadnie określić, czy narracje osób o wysokiej skłonności do symulacji różnią się nie tylko pod względem ilościowym, ale także jakościowym, od narracji osób o niskiej skłonności do symulacji. Badanie ma także pomóc w określeniu, które spośród wskaźników diagnostycznych (ilościowe czy jakościowe) w większym stopniu wyjaśniają pozytywne diagnozy PTSD wśród osób o wysokich skłonnościach do symulacji.

Projekt „Opowieść o traumatycznym wydarzeniu”

Projekt doktorski mgr Wiktorii Mieleszczenko-Kowszewicz.

Celem naukowym badania jest określenie wpływu rodzaju przetwarzania poznawczego traumy na  konsekwencje traumatycznego wydarzenia. Kolejnym
celem badania jest przewidzenie wielkości i kierunek wpływu traumy na dobrostan jednostki poprzez analizę sposobu, w jaki osoba opowiada o wydarzeniu traumatycznym.  
Przetwarzanie poznawcze traumy to proces integrowania informacji płynących z doświadczenia traumatycznego z istniejącymi schematami poznawczymi jednostki (Creamer, Burgess, 1992). Rozróżniono dwa rodzaje przetwarzania poznawczego traumy: pozytywne oraz negatywne.
W ramach badania zrealizowano dwa pomiary. Podczas pierwszego pomiaru badaczka rozmawiała z osobami, które doświadczyły wydarzenia traumatycznego. Uczestnicy opowiadali w nim o przebiegu doświadczonej traumy.  W drugim pomiarze przeprowadzono ustrukturalizowany wywiad kliniczy SCID. W obydwu pomiarach wzięło udział 49 osób badanych.  Uzyskane wyniki przeanalizowano z użyciem metod jakościowych oraz ilościowych, w tym z użyciem przetwarzania języka naturalnego, będącego dziedziną sztucznej inteligencji, zajmującą się analizą tekstu.

Projekt „Wpływ przekonań na temat siebie i świata oraz priorytetyzowanie pozytywności pacjentek z grupy podwyższonego ryzyka zachorowania na nowotwór, oraz pacjentek ze zdiagnozowanym nowotworem, na podejmowanie zachowań prozdrowotnych i prewencyjnych”

Projekt realizowany we współpracy z poznańskimi ośrodkami medycznymi: Wielkopolskim Centrum Onkologii i Szpitalem Klinicznym Przemienia Pańskiego UM w Poznaniu, których pacjenci znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka zachorowania na nowotwór bądź mają diagnozę nowotworu. Celem projektu jest badanie wpływu priorytetyzowania pozytywności, nadziei podstawowej, nadziei na sukces, samooceny, poczucia własnej skuteczności, niepokoju i lęku oraz obciążenia chorobą nowotworową na podejmowanie zachowań prozdrowotnych i prewencyjnych, tj. stosowanie zaleceń lekarskich. Badanie przebiega w dwóch etapach, pierwszym jest pomiar kwestionariuszowy, który objął 198 pacjentów tuż po wizycie u onkogenetyka na terenie ośrodka diagnostycznego, drugi natomiast to rozmowa mająca na celu sprawdzenie stopnia stosowania przez nich zaleceń lekarskich po około roku od wizyty.

Autorzy:

  • mgr Natalia Kowalska, Uniwersytet SWPS, Wydział Zamiejscowy w Poznaniu
  • dr n. med Małgorzata Stawicka-Niełacna, Katedra Genetyki Klinicznej i Patomorfologii, Uniwersytet Zielonogórski
  • dr n. hum. Mariusz Zięba, Uniwersytet SWPS, Wydział Zamiejscowy w Poznaniu
  • lek. med. Joanna Janowska-Głowacka, Centra Genetyki Medycznej Genesis Poznań
  • mgr Barbara Mikulska, Odział Ginekologii Onkologicznej, Szpital Kliniczny Przemienienia Pańskiego Poznań
  • lek. med. Natalia Badziąg-Leśniak, Centra Genetyki Medycznej Genesis Poznań

Projekt „Walidacja polskich wersji kwestionariuszy do pomiaru wzrostu potraumatycznego oraz zmiennych pełniących ważną rolę w procesie readaptacji potraumatycznej”

Celem projektu jest opracowanie polskich wersji kwestionariuszy służących do pomiaru wzrostu potraumatycznego oraz wybranych konstruktów psychologicznych pełniących ważną funkcję w procesie readaptacji potraumatycznej.

Po uzyskaniu zgody autorów na opracowanie polskich wersji językowych, zastosowaliśmy standardową procedurę niezależnego tłumaczenia przez czterech tłumaczy, a następnie wielokrotnego dyskutowania w naszym zespole poszczególnych wersji tłumaczenia i dokonania wyboru najlepszej, oraz ponownego tłumaczenia na jęz. angielski (back translation). Tłumaczenie zostało zaakceptowane przez prof. Richarda G. Tedeschiego – autora lub współautora narzędzi. W celu sprawdzenia właściwości psychometrycznych kwestionariusze zostały zastosowane w badaniach w kilku próbach. Zakończone są już badania w dwóch próbach łącznie ponad 700 osób, które w okresie ostatnich kilku lat doświadczyły różnego rodzaju zdarzeń traumatycznych. Kolejne badania są w toku. Wstępne analizy statystyczne wskazują na satysfakcjonujące właściwości psychometryczne opracowanych przez nas polskich wersji kwestionariuszy. Planujemy w roku 2020 opublikować kwestionariusze i udostępnić je zainteresowanym badaczom.

Opracowane przez nas polskie wersje kwestionariuszy to:

  • Posttraumatic Growth Inventory-X. Kwestionariusz PTGI-X został opracowany przez Richarda G. Tedeschiego i wsp. (2017). Jest to zmodyfikowana wersja kwestionariusza PTGI (Tedeschi i Calhoun, 1995) służącego do pomiaru wzrostu potraumatycznego. Modyfikacja polegała na dodaniu do tego narzędzia czterech dodatkowych pytań służących do pomiaru zmian w obszarze duchowości.
  • Posttraumatic Growth and Depreciation Inventory. Kwestionariusz PTGD opracowany został przz Bakera i wsp. (2008) i służy do pomiaru zarówno pozytywnych (growth) jak i negatywnych (depreciation) zmian podstawowych przekonań nt. samego siebie, relacji z innymi oraz świata, będących skutkiem doświadczenia traumy. Opracowując polską wersję językową skorzystaliśmy z najnowszej, rozszerzonej do 50 pytań wersji oryginalnego narzędzia, które obecnie jest w trakcie walidacji w kilkunastu krajach (dzięki naszemu udziałowi w projekcie również w Polsce).
  • Core Beliefs Inventory. Kwestionariusz CBI (Cann i wsp., 2009) służy do pomiaru tego w jakim stopniu wydarzenie traumatyczne spowodowało weryfikowanie kluczowych przekonań na temat świata, samego siebie innych ludzi oraz przyszłości.
  • Event Related Rumination Inventory (wersja poszerzona). Kwestionariusz ERRI (Cann i wsp., 2011) opracowany został do pomiaru ruminacji intruzywnych i deliberatywnych w procesie adaptacji do traumy. Opracowaliśmy polską wersję kwestionariusza w wersji poszerzonej, która uwzględnia pomiar ruminacji w okresie bezpośrednio po zdarzeniu traumatycznym oraz aktualnie.
  • Centrality of Events Scale. Kwestionariusz CES opracowany został przez Bernstena i wsp. (2006) jako narzędzie pomiaru stopnia, w jakim wydarzenia traumatyczne zostaje zintegrowane z tożsamością osoby, która dośewiadczyła traumy.
  • Disclosure about Event Scale oraz Cognitive and Emotional Processing from Disclosure Scale. Kwestionariusze służą do pomiaru poznawczych i emocjonalnych konsekwencji ujawniania (disclosure) innym osobom swoich przeżyć i myśli związanych z doświadczeniem traumy.

Literatura:

Baker, Kelly, Calhoun, Cann, & Tedeschi (2008). An examination of posttraumatic growth and posttraumatic depreciation: Two exploratory studies. Journal of Loss & Trauma. 13, 450-465.
Berntsen, D. & Rubin, D.C. (2006). The centrality of event scale: A measure of integrating a trauma into one’s identity and its relation to post-traumatic stress disorder symptoms. Behaviour Research and Therapy, 44, 219-231.
Cann, A., Calhoun, L. G., Tedeschi, R. G., Kilmer, R. P., Gil-Rivas, V.,Vishnevsky, T., & Danhauer, S. C. (2009). The CBI: A brief measure of disruption in the assumptive world. Anxiety, Stress, & Coping, 23, 19-34
Cann, A., Calhoun, L. G., Tedeschi, R. G., Triplett, K. N., & Vishnevsky, T., & Lindstrom, C. M. (2011). Assessing posttraumatic cognitive processes: The Event Related Rumination Inventory. Anxiety, Stress, & Coping, 24, 137-156
Tedeschi, R. G., Cann, A., Taku, K., Senol‐Durak, E., & Calhoun, L. G. (2017). The posttraumatic growth inventory: A revision integrating existential and spiritual change. Journal Of Traumatic Stress, 30, 11-18

Projekty zakończone

Projekt „Poszukiwanie znaczenia i sensu życia oraz wzrost osobowy w następstwie traumy: badania prospektywne”

Celem naukowym projektu “Poszukiwanie znaczenia i sensu życia oraz wzrost osobowy w następstwie traumy: badania prospektywne” było lepsze zrozumienie roli narracji w procesie rozwoju osobowości po traumatycznym wydarzeniu. Problematyka projektu jest bardzo ważna ze względu na coraz większe współcześnie narażenie ludzi na różnego rodzaju zdarzenia  traumatyczne, od katastrof i wypadków, po ważne straty osobiste. Z wcześniejszych badań, prowadzonych m.in. przez Tedeschiego i Calhouna (1998, 2004) wiadomo, że bardzo poważne wydarzenia życiowe, które podważają dotychczasowe sposoby myślenia człowieka o sobie samym, innych ludziach i świecie, mogą oprócz stresu i jego negatywnych konsekwencji przynosić również pozytywne zmiany w postaci wzrostu potraumatycznego. Wzrost potraumatyczny może obejmować będące wynikiem doświadczenia traumy i zmagania się z jej konsekwencjami pozytywne zmiany w takich obszarach, jak: zwiększenie poczucia osobistej siły, odkrycie radości życia, zmiana życiowych priorytetów i odkrycie nowych możliwości, a także rozwój duchowy. Nasz projekt miał na celu wskazanie mechanizmów poznawczej rekonstrukcji sposobów rozumienia zdarzenia traumatycznego i jego sensu, które sprzyjają rozwojowi wzrostu potraumatycznego. Przeprowadziliśmy badania naukowe obejmujące kilka etapów w okresie 3-4 lat. Uczestnicy badań brali udział w wywiadzie narracyjnym, w którym opowiadali o różnych wydarzeniach ze swojego życia. Wypełniali również kwestionariusze psychologiczne mierzące m.in. nadzieję, samoocenę oraz przekonania nt. przewidywalności i sensowności świata. Po upływie roku ci uczestnicy, którzy w tym okresie doświadczyli w swoim życiu zdarzenia traumatycznego, brali udział w kolejnym etapie badania, uczestnicząc w wywiadzie psychologicznym oraz wypełniając kwestionariusze. Ten etap powtarzany był po upływie kolejnych 12-24 miesięcy. W projekcie uzyskano obszerny materiał do analiz, w tym wywiady które po przepisaniu stworzyły korpus ponad 2 mln słów. W opracowaniu danych zastosowano metody jakościowe i ilościowe, w tym analizy psycholingwistyczne z wykorzystaniem zaawansowanych rozwiązań informatycznych. W rezultacie mogliśmy uzyskać informacje o tym, jakie właściwości indywidualne, w tym typowe dla osoby sposoby opowiadania o swoich przeżyciach, mierzone jeszcze przed wydarzeniem traumatycznym, wpływają na to, że rezultatem tego wydarzenia może być wzrost potraumatyczny.

Najważniejsze rezultaty projektu:

  • Potwierdzenie hipotezy, że różnice indywidualne w zakresie typowych dla osoby sposobów konstruowania reprezentacji poznawczej doświadczenia w formie narracji mają ważne znaczenie w radzeniu sobie z konsekwencjami traumy i dostrzegania pozytywnych zmian będących jej następstwem . 
  • Potwierdzenie hipotezy, że doświadczeniu wzrostu potraumatycznego sprzyja zaangażowanie poznawcze, czyli intensywne rozmyślanie o przyczynach, skutkach i znaczeniu zdarzenia (tzw. ruminacje deliberatywne).
  • Odkrycie, że pozytywne i negatywne zmiany przekonań na temat samego siebie, innych ludzi i świata, będące skutkiem doświadczenia traumy, mogą współwystępować.
  • Odkrycie, że pozytywny afekt charakteryzujący historie różnych zdarzeń opowiadane przez człowieka oraz skłonność do poszukiwania okazji do przeżywania emocji pozytywnych w codziennych wydarzeniach wiążą się pozytywnie z rozwojem wzrostu potraumatycznego.
  • Odkrycie, że autonarracje konstruowane z perspektywy Ja doświadczającego (opisywanie swoich uczuć, potrzeb i dążeń) w większym stopniu niż autonarracje konstruowane z perspektywy Ja opowiadającego (opisywanie zdarzeń i prezentacja faktów), sprzyjają doświadczeniu wzrostu potraumatycznego.

Efekty projektu wskazują też na dużą wartość współpracy interdyscyplinarnej – psychologów, literaturoznawców, lingwistów i informatyków.

Projekt uzyskał dofinansowanie Narodowego Centrum Nauki w wysokości 1 209 650 zł (konkurs SONATA BIS 3) i realizowany był w latach 2014-2021.

Publikacje przygotowane w ramach realizacji projektu:

Zięba, M., Wójcik, N.E., Wiecheć, K. & Zięba, M.J. (2022). Prioritizing Positivity, Styles of Rumination, Coping Strategies and Posttraumatic Growth: Examining Their Patterns and Correlations in a Prospective Study. Frontiers in Psychology, 12. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.842979

Taku, K., Tedeschi, R. G., Shakespeare-Finch, J., Krosch, D., David, G., Kehl, D., Grunwald, S., Romeo, A., Di Tella, M., Kamibeppu, K., Soejima, T., Hiraki, K., Volgin, R., Dhakal, S., Zięba, M., Ramos, C., Nunes, R., Leal, I., Gouveia, P., … Calhoun, L. G. (2021). Posttraumatic growth (PTG) and posttraumatic depreciation (PTD) across ten countries: Global validation of the PTG-PTD theoretical model. Personality and Individual Differences, 169, 110222. https://doi.org/10.1016/j.paid.2020.110222

Zięba, M. (2021). Wzrost potraumatyczny i deprecjacja, czyli o pozytywnych i negatywnych zmianach w myśleniu o sobie i świecie, które mogą być skutkiem traumy. W: M. Dragan i M. Rzeszutek (red.). Z badań nad traumą psychologiczną w Polsce (s. 135-156). Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR.

Zięba, M., Wiecheć, K. (2021). O tym, co kodować i jak kodować w badaniach narracyjnych. W: E. Dryll, A. Cierpka, K. Małek (red.), Psychologia narracyjna: O mądrości, miłości i cierpieniu (s. 441–466). Warszawa: Wydawnictwo Liberi Libri. https://doi.org/10.47943/lib.9788363487461.rozdzial19

Kaźmierczak, I., Szulawski, M., Masłowiecka i Zięba, M. (2021). What do females really dream of? An individual-differences perspective on determining how narrative identity affects types of life projects and the ways of telling them. Current Psychology  https://doi.org/10.1007/s12144-021-01739-y

Kowalska, M., Zięba, M., Wiecheć, K. (2021). The Narrating Self and the Experiencing Self in the Narratives of Women Who Have Experienced Trauma. Journal of Constructivist Psychology https://doi.org/10.1080/10720537.2020.1865221

Zięba, M., Wiecheć, K., Biegańska-Banaś, J. M., & Mieleszczenko-Kowszewicz, W. (2019). Coexistence of Post-traumatic Growth and Post-traumatic Depreciation in the Aftermath of Trauma: Qualitative and Quantitative Narrative Analysis. Frontiers in psychology, 10, 687. doi: 10.3389/fpsyg.2019.00687

Ilościowa i jakościowa analiza narracji dotyczących
doświadczeń traumatycznych osób o różnym nasileniu skłonności do
symulowania objawów